Damar Yazılar

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Neyin var? “Sorusuna,” Sen yoksun! ” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Sonra geldin güldün papatya tarlası oldu çorak topraklar.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez…

Kötü günde katkısı olmayanın iyi günde hissesi yoktur.

Bir kadın söyleyecek çok şeyi olduğu halde susuyorsa suskunluğu bazen sağır edici olabilir.

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Vedalar gözüyle sevenler içindir çünkü gönülden sevenler ayrılmaz. Mevlâna

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Şimdi vur kendini. Unutulmuş bir şiirin son dizelerinde sonra yarım kalan bir şarkı ısmarla kendine. Bu kentte böyle ölünür.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın.

Dalında son bir yaprak olmaktır yaşamak ve asi rüzgâra direnmektir. Fırtına koparken bile ağız dolusu gülebilmektir her şeye inat.

Mevla’m görelim neyler. Neylerse güzel eyler.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Ey sevgili; heyben acıyla dolar da nefes alamazsan gel. Huzur bulacağın kıyılarım senindir. Umutların solar kurur da su bulamazsan beraber sulayalım, gözyaşlarım senindir. Kanadın kırılır da maviye uçamazsan, ne güne duruyor al, kanatlarım senindir. Çaresiz çilelere bir umut bulamazsan, kendime ettiğim dualarım senindir.

Bazen diyorum ki; ne olacak söyle gitsin. Sonra diyorum; söyleyince ne olacak, sus bitsin!

Gözlerimin rengi standart ama bakışlarım adamına göre değişir.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak, yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı.

Kolumuzu ısırarak yapardık saatleri; sanki o kadarcıkken zamanın canımızı yakacağını anlarmış gibi.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim, hasretim, bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim, öfkem, kinim, sevincim, umudum, düşüm, rüyam, hayalim ama en çok ağlatan, en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu, “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiç bir zaman anlaşılmadı yokluğum.

Gerçek şu ki; hayallerimizde ki insanların hayallerinde ki insanlar değiliz!

Giderken Allah’a emanet ol dedi! Güldüm, zaten başka kimim var ki?

Dönülmez akşamın ufkundayım, vakit çok geç. Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Oksijeni bilmem ama kokun şart.

Seni içimde yaşatmak için neleri öldürdüm bir bilsen.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Gönül yorgun düştüğünde, yürek dilsiz kalır.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Tanıdığımıza pişman olduklarımız çoğaldıkça, yeni tanışacaklarımızdan korkar olduk!

Ey gönüm bilmez misin gözler sebepsiz yaşarmaz, dudaklar sebepsiz kurumaz, gönülde bir dert olmadıkça kimsenin yüzü sararıp solmaz.

Güzel bir gülü güzel bir geceyi güzel bir dostu herkes ister. Önemli olan gülü dikeniyle geceyi gizemiyle dostu tüm derdiyle sevebilmektir.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın.

Sen beni okeydeki ortağın mı zannettin sevgili? “BİT” dediğinde biteyim, “DÖN” dediğinde döneyim!

Biliyor musun şarkılara neden parça deniyor. İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik bir yanını tamamlıyor.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Elimdeki resmin yerine kendin olsaydın. Olsaydın da benim yine derdim olsaydın.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin…

Size sıradan biriymiş gibi davranan hiç kimseyi sevmeyin. Oscar Wilde

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı, ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

En çok incittiğimiz kişilerin, aslında en sevdiklerimiz oluşu ne garip değil mi?

Düştüğünde yanında olan değil, kalkman için el uzatandır. Unutma.

Sen kokuyor yokluğunda içtiğim sigaralar.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Sen benim en güzel hislerimsin.

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Ben düşüncelerimi diğer insanların fikrini değiştirecek diye paylaşmam. Ben düşüncelerimi benim gibi düşünen insanlarla yalnız olmadıklarını bilmeleri için paylaşırım.

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.