Milan Kundera Sözleri

En çok incittiğimiz kişilerin, aslında en çok sevdiklerimiz oluşu ne garip.

Sevgi, insanın gücünden vazgeçmesi demektir.

Gerçeğin düşten öte, çok daha öte bir şey olduğunu bulup çıkarmak için gelmişti.

Çünkü merhametten daha ağır bir şey yoktur. Kişinin kendi acısı bile, bir başkasının acısını, tahmin edilen ve binlerce kez yankı bulan acısını hissetmek kadar ağır değildir.

İnsanlar en büyük ahlak testini, hayvanlara nasıl davrandıklarıyla verir.

Hatırlanan geçmiş, zamandan yoksundur. Bir aşkı, bir kitabı yeni baştan okur ya da filmi tekrar seyreder gibi yeniden yaşayamazsınız.

Ama güçlüler güçsüzleri incitemeyecek kadar güçsüz olunca, güçsüzler çekip gidecek kadar güçlü olmak zorundaydılar.

Gözü daha yükseklerde bir yerde olan herkes günün birinde gözünün kararabileceğini hesaba katmalıdır.

Gözyaşları en iyi leke çıkarıcıdır.

Çözülmenin batışında her şey nostalji ışığında aydınlanır.

Birbirimizi neden rahatsız ettiğimizi hiç bilmeyeceğiz, bizi neyin kibarlaştırdığını ya da aptallaştırdığını da. Kendi hayalimiz en büyük gizem.

Peki, ağırlık gerçekten nefret edilmesi, hafiflik de göz kamaştırıcı mıdır?

Mümkün olan tek bir direniş vardı: dünyayı ciddiye almamak.

Gerçek insan iyiliği, ancak karşısındaki güçsüz bir yaratıksa bütün saflığı ile özgürce ortaya çıkabilir.

Evet, mutluluk yinelenmeye duyulan özlemdir, dedi tereza kendi kendine.

Gülerek kaybettiklerini, ağlayarak kazanamazsın.

Erkek her türlü yazılır, kadın ise parayı görünce yazılır.

En anlamlı bakış, bir çift ıslak gözde saklıdır. Çok şey anlatır; çünkü dil bağlanır, yürek konuşur.

Dünya öyle çirkindi ki, kimsecikler kalkmadı mezarından.

Ağlama! Ağlat ki, kıymetini bilsinler.

Kadın erkek eşitliği hiçbir zaman sağlanamaz. Çünkü terk edilen bir kadının canı, erkekten daha fazla acır.

Ülkenizde yasaklı tek bir kitabınız olması, üniversitelerimizden çıkan milyarlarca sözcüğün size yasaklı olmasıdır.

Yaşadığı yeri terk etme arzusundaki insan mutsuz bir insandır.

Çoğu insanı ölüm konusunda dehşete düşüren şey geleceğin kaybı değil, geçmişin kaybıdır. Aslında unutmak, hayatın içinde her zaman var olan bir ölüm biçimidir. Ölümün farkına varmak bir uyanış deneyimi, büyük hayat değişiklikleri için güçlü bir katalizördür.

Bir aşk unutulmaz olacaksa eğer, küçük rastlantılar Assissili Francis’in omuzlarına konan minik kuşlar gibi hemen o an kanat çırpa çırpa gökten aşağı doğru süzülmelidir.

Bu dünyada her şey önceden affedildiği için her şey yasaklıdır.

Her şeyi bir düzene sokmaya çalışma çabamız, insan dünyasını inorganik bir krallığa yani her şeyin ilerlediği ve kişisel olmadığı bir düzene dönüştürüyor. Düzene özlem aynı zamanda ölüme özlemdir. Çünkü hayat düzenin daima değişmesinden ibarettir.

Şimdiki zamanı kat ederken gözlerimiz bağlıdır.

Bu dünyada gençlik ve güzelliğin bir anlamı yoktu; birbirinin tıpatıp eşi, ruhları görünmez olmuş bedenlerle dolu uçsuz bucaksız bir toplama kampından başka bir şey değildi yaşadığımız dünya.

Tanrı onları ortadan ikiye ayırıncaya kadar bütün insanlar hermafroditi, o zamandan beri bu yarılar birbirini arayarak dünyanın dört bir bucağında gezinip durdular. Aşk kaybettiğimiz yarıyı özleyişimizdir işte.

Ben ağlarken yanımda yoksan, ben gülerken gölge yapma.

Korkunun kaynağı gelecekte yatar. Kim gelecekten kurtulmuşsa, korkacak hiç bir şeyi yoktur.

İyimserlik, halkın afyonudur.

Bir artık yanınızda değilse gerçeklik bir örtünün altında kalır.

Cennete duyulan özlem insanın insan olmamaya duyduğu özlemdir.

Bir erkek, bir kadına mektuplar yazdığında bunu, ileride o kadını baştan çıkarmak için yaşayacağı ortamı hazırlamak için yapar. Bu kadın bu mektupları gizli tutarsa bunu, bugün gösterdiği ağız sıkılığının, gelecekte yaşayacağı serüveni güven altına alması için yapar. Bunları üstelik bir de saklarsa bu, gelecekteki serüveni bir aşk olarak düşünmeye hazır olduğunu gösterir.

İnsanın bilgisizliği bir hatadır ve bilgisizliğinden kendisi sorumludur.

Aşk, çiftleşme arzusunda duyurmaz kendini, uykuyu paylaşma arzusunda duyurur.

Önceden de söyledim, eğretilmeler tehlikelidir. Aşk bir eğretilmeyle başlar. Yani bu şu demektir ki, aşk bir kadının, dilindeki ilk sözcükle şiirsel belleğimize girmesiyle başlar.

Düşünüyorum, öyleyse varım, diş ağrılarını hiçe sayan bir entelektüelin kelamıdır. Hissediyorum, öyleyse varım, çok daha genel kapsamı olan ve yaşayan her varlığı ilgilendiren bir gerçektir. Benliğim, temelde sizinkinden düşünceyle ayrılmaz. Çok insan, az düşünce vardır: hepimiz düşüncelerimizi birbirimize aktarır, birbirimizden ödünç alır, çalarken aşağı yukarı aynı şeyleri düşünürüz; ama biri ayağıma basarsa, acıyı hisseden sadece ben olurum. Ben’in temeli düşünce değil, acıdır: en temel duygu olan acıdır. Acıda, bir kedi bile, biricik ve bir başkasıyla yer değiştirmesi olanaksız ben’inden kuşku duyamaz. Acı keskinleşince, dünya yok olur ve her birimiz kendi kendimizle kalakalırız. Acı, benmerkezciliğin okuludur.

Yalnızlık; bakışlardan kurtulmanın tatlı rahatlığı.

Erkek hoşlandıktan sonra tanır, kadın tanıdıkça hoşlanır.

İnsan, koşarken düşünemez.

Nerenizden yaralandıysanız, kimliğiniz orasıdır.

İktidar sizi nereden yaralıyorsa, orası sizin kimliğiniz olur.

Kiminle güldüğünü unutabilirsin ama kiminle ağladığını asla.