Beni Üzenlere Sözler

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.