Melankolik Sözler

Hayat yalnızlıksa ve sen yoksan neden yaşayayım ki.

Sana aç ne vakitler geçirdim. Etsem gönül sofrandan bir iftar…

Bana bir hırsız lazım, tüm dertlerimi çalacak.

Ruh dünyamda kavimler göçü var, bu aralar.

Eski insanlar birbirine ilaçtı. Günümüz insanları ise devasız birer dert.

Şu sıralar umurumda olmayan tek şey, kendim.

Ya bir gün karşılaştığımızda düşman gibi değil de pişman gibi bakarsak? Hiç düşündün mü?

Özledim gel dese hiç düşünmez giderim dersiniz. Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir ne de siz gidebilirsiniz.

Uykusuz gecelerimde gözyaşlarımla yazdım adını kalbime güneşsiz günlerimde kanımla suladım resimlerimizi yeniden gelirsin diye!

Hatırlamaktan korktuğum tüm anılarımı çöpe attım var mı daha iyisi.

Ne güneşi istiyorum karanlığıma ne de yıldızları istiyorum gece yarılarında. Çok değil, bir tek seni istiyorum yalnızlığıma.

Deniz değil ki yüreğim dalgalanıp öfkesini kıyılara vursun.

Hayata bir çizgi çektim seni tanıyınca, sensiz hayatı ben yaşamamışım bakınca gözlerine daha iyi anladım, şimdi yoksun yanımda yeniden çizgi çekiyorum sensiz yaşanmamış olan yarınlarıma.

Kim bilirdi sensizliğime sarılacağımı? Kim derdi sensiz gecelerimde ağlayacağımı? Şimdi sensiz mutluluğa hasretim sensizliğimde acılarıma dost oldum sevgilim.

Ay değil, mevsim değil, bir ömür geçti sensiz, keşke böyle sevmeseydim ağlıyorum çaresiz.

Hak yerini bulur, helal edilmemiş hak zaten haram olur Beddua etmem. İçimden geçen her ah elbet sahibini bulur.

Aşkın mantığı olmaz. Sakın ha! Dostum içme aşk zehrini su diye aşk pınarından ya Ferhat gibi atlarsın kayalardan ya da Mecnun olur dolaşırsın çöllerde kahrından.

Nerede sözler, nerede yüreğim. Ben de sevdim, sevmedim bilenim. Ver elini sonsuza, al beni dünyadan. Kalmadı sevenim!

Susmayı öğrendim. Çok konuşup pişman olamamak için.

Yağmur yağınca içeri gireceksen gitmem seninle uzak ülkelere.

Mutludur o. Mutlu olmasa duramazdı, gelirdi.

İçimize de atamıyoruz, orası da doldu!

Ağlasam sustuklarım dökülür mü ellerime ellerin gibi?

Peki, başka bir ekleyeceğin var mı bay ‘hüzün’? Az sonra yatacağım ben.

Uslan artık deli gönül, bak gelip geçiyor ömür, uslan artık deli divane gönül.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Hadi yalnızlığını idam et bakalım, son arzusunu yerine getirebilecek misin?

Hayır unutmadım, yokmuşsun gibi davranıyorum.

Hüzünler buldum kendimi, sensizliğin içinde tarumar oldum gezerim sokaklarda serseri, beni bıraktın ya hüzünlerimin sözleri sana be güzelim.

Kimseden bir şey bekleme, böylece asla hayal kırıklığı yaşamazsın!

Bazen bu yüreğe bu kadar acı fazla deriz kendi kendimize. Ama hata bizde; küçücük yürekle kocaman sevmişiz, ne haddimize.

Hepimiz bağımlıyız kardeş, kimimiz bir maddeye kimimiz bir kahpeye!

Beklemek yormaz da insanı; beklediğini başkasıyla görmek bitirir adamı.

En son ölen umuttur, umudunu kaybetme ve hep gül, üzülmeler senden uzak olsun, yüzünde hep gülücükler olsun.

Ama insanın kendi vicdanı sözden daha ağırdır.

Bir gözyaşı düşer toprağa. Toprak anlar da insanı, insan anlamaz insanı.

Öyle yoruluyorum ki bazen hayattan. Kapayınca gözlerimi, bir daha açasım gelmiyor inan.

Adını kalbime aşkla kazımıştım boş ver aldırma belki bir gün silerim. Güzel bir rüyayı gerçek sanmıştım. Seni sevdiğim için özür dilerim. Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız ve ne kadar gitmek zorunda olsak ta, kalmaktan yanadır sol yanımız.

Seni aklıma getirecek birçok şarkı varken, yanıma getirecek hiçbir şey yok.

Boşuna mutlu olmaya çalışmayın, çalıştığınız yerden sormuyorlar.

Beni iyi ezberle bakarsın ansızın herhangi bir şiirde herhangi bir şarkıda çıkarım karşına.

Ve benim, birdenbire yüzünü değil, gözünü değil, senin sesini göresim geldi.

Dünyadaki en üzücü şey; bir zamanlar birbirinin her şeyini bilen iki insanın tamamen yabancıymış gibi davranmasıdır.

Vücudumun %70’i su falan değil; bildiğin sıkıntı.

Her türlü zorluğu aşar kendine şaşırırsın da gün gelir tek bir söz ağır gelir, taşıyamaz dağılırsın.

Gönül kapısı herkese açılır mı, iki laf eden adam sayılır mı? Bakma insan oğlunun uyruğuna, tanıyamazsın basmadıkça kuyruğuna!

Kaldırımda oturup düşünmek nedir bilmezdim. Buz soğuğu sokaklarda elde sigara yürümezdim.

Bir umuttu yalnızlık bir şeyleri paylaşamamaktı belki, gözler dalıp giderken, yaralı bir serçeye ağlayan bir buluttu belki de belki belkilerle dolu bir hayattı bu.

Umutlarımı götürdün kendinle birlikte, yarınlarım silindi söylediğin son sözünle belki pişman olursun dönersin günün birinde, ben olmayacağım bıraktığın yerde.

Eğer sen gidersen, içimdeki kâinat çöker.

Nasıl da soğuyor. Sanki sırtında bir hırkaydım da çıkarıp kenara attın.

Özledim diyorsun mektubunda. Sadece kuru bir özledim mi yazdı yanık yüreğin.

Oysa ölümü bilmiyorsun. Ölümü bilen yaşama zerre tenezzül etmez. Ölümü bilen hiç gelir mi Rabbini bilmezlikten.