Damardan Sözler

Kaybedecek neyim kalmış ceylan gözlüm bu dünyada? Ya sen ya hiç bundan sonra!

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Kaçınız, çırılçıplak bedenler karşısında yalnızca gözlere baktınız. Sorsalar, güya hepiniz aşıktınız.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Bilseydim dünyanın keşkelerden kurulduğunu küçükken ne olmak istiyorsun diye sorduklarında mutlu olmak istiyorum derdim!

Ruhunda aldatmak varsa, bedenin gözümden düşmüştür.

Kaderim gülseydi bir kere, gerek duyar mıydım böyle damardan sözlere.

Beni kaybetmeyi başaranı asla kazanmak için uğraşmam.

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Suç benim değil ki. Şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Dertlerimin, acılarımın içinde seni düşünerek mutlu oluyorum, sen benim ilahımsın ve bundan gurur duyuyorum.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Artık hayat, küçükken oynadığım kutu kutu pense’ye benziyor nerdeyse. Çünkü herkes bir bir arkasını dönüyor sadece.

Uzaktan görenler diyor ki ”duygusuz”. Duygusuz olduğum için mi gözlerim kaç zamandır uykusuz.

“Neyin var?” Sorusuna, “Sen yoksun!” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor. Ahmet Arif

Bana hoşlandığı adamı anlattı, bende sevdiğim kızı dinledim.

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım!

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

İnsanların seni en çok sevdiği zaman, onların işine en çok yaradığın zamandır. Bukowski

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Susmak kabullenmek değil, cevaptır. Eğer insan kısa cümleler kuruyorsa, uzun yorgunlukları vardır.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.

Birçok kişi aşkın yalan olduğunu düşünür. Eğer aşk yalansa, neden acısı bu kadar gerçek.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin.

Kendinden geçeceksin unutmak için ama yine de unutamayacaksın. Gözlerini kapatıp uyumaya çalışacaksın ama uyuyamayacaksın ve sadece dalıp gideceksin.

Öyle yorgun ki hislerim. Artık sana karşı bir şey hissetmeye bile dermanı yok.

Yalnızlığımızla çoğalıp kalabalığımızla eksiliyoruz. Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığımız; ne yana dönsek kendimize çarpıyoruz.

Tutacak el bulamazsak biz de elimizi cebimize koyar yürürüz, sıkıntı yok.

Yetimhanede yaşayan küçük bedenlerin, ranzalarına yazdıkları “anne” kelimesi kadar masum olmalı aşk.

Sen bana mı soruyorsun yalnızlığı sever misin diye? Ben ki; ‘çayı bile iki şekerli içerim, birlikte erisinler diye’.

Kalbin kemiği yok diye kırılmaz mı sandın?

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Kahpeliğin okulu yok ama nedense mezunu çok.

Bazen ne kadar uzağa gidersen git, yüreğin hep bıraktığın yerdedir.

Hayatta iki şeyi çok iyi bileceksin. Benimsen kıymetini, değilsen haddini.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın!

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu , “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Bir zamanlar esen rüzgâra bile meydan okuyan gençliğim. Şimdi ise rüzgârda savrulan bir yaprak gibiyim.

Seni hatırlatan her şeyde, katledilmiş mutluluklarım var. Her gülüşüm kanla karışık yağmurlu şimdi.

Kimin gerçeği olursan ol. Artık hayalim bile değilsin!

Neden sonra farkına varıyor insan ayağına takılan bütün taşları, yoluna kendi döşediğinin!

Mevsimin suçu yok. Yokluğun soğuk.